Get your kicks ...

... on Route 66.

Vanochtend zaten we al voor 8 uur op de motorfiets om vanuit San Diego te vertrekken richting Arizona. De rit begon mistig en kil, tot we de bergen door waren en konden gaan ontbijten in Julian. De plaatselijke eetgelegenheid zat afgeladen vol, maar we werden er uitermate vriendelijk en overvloedig bediend. De afdaling naar de Anza-Borregowoestijn was aangenaam en warm.

We reden vervolgens via Highway 86 en Interstate 10 langs de Salton Sea naar Desert Hot Springs. Daar komen twee bergketens bij mekaar en in de trechter die zo gevormd wordt waait de wind zo hard dat we de motorfiets enkel aan de achterkant van het benzinestation in de beschutting van het gebouw durfden parkeren, uit vrees dat hij anders zou omvallen.

De wegenkaart die je op de foto hiernaast nog ziet, ging kort daarna vliegen en het is maar omdat ze een paar honderd meter verder in een struikje in de woestijn terechtkwam, dat we ze verkreukeld en gescheurd terug te pakken gekregen hebben.

 De overvloedige bloemenpracht in Joshua Tree National Park waarvan sprake in onze reisgids en in het verhaaltje dat we gisteren schreven, ziet er uit zoals op de linkse foto. Niet echt vet, denk je in eerste instantie. Maar als je overweegt dat het hier echt wel woestijnklimaat is, dan zijn het al bij al toch mooie dikke bloemen, die witte pluimen op de Joshuabomen.

De warme wind blies ons bijna voort tot in Amboy, een gehuchtje langs de in onbruik geraakte Route 66, waar de glorie dermate vergaan is dat zelfs Google Maps geen Amboy meer in Californië weet te vinden. Maar het bestaat, we dronken er zelfs een frisdrank in Roy's café, dat door enkele liefhebbers van de "Mother Road" (Route 66 was in de jaren stillekes de eerste snelweg die bijna gans de VS kruiste, van Chicago tot aan de pier van Santa Monica en Los Angeles) langzaam maar zeker weer operationeel gemaakt wordt.

We danken de man en de vrouw op de Harley Davidson die ons in Amboy vertelden dat het stukje Route 66 tussen Topock (ook onvindbaar in Google Maps) en Kingman door het verlaten (nu ja, ook hier wordt er blijkbaar één en ander weer in gebruik genomen) goudzoekersdorpje Oatman de moeite waard is. Het was zelfs méér dan de moeite waard, de (verwilderde) nazaten van de achtergelaten ezels van de goudzoekers incluis.

Na dik 700 km zijn we vanavond aanbeland bij Motel 6 in Kingman, Arizona. Morgen rijden we naar de Grand Canyon, en misschien zelfs tot aan Monument Valley.

Bye guys, have a good one !